Camio's RPG Diary

Guardian Angels <Genesis bible>

บทที่ 1 เทวัญ กับ ลูกแกะหลงทาง [Genesis Side] (บทกลาง)

“กลับมาแล้วเหรอ ?” เสียงทักทายพร้อมร่างเล็กๆที่บินออกมาต้อนรับ แต่ข้าไม่สนใจเสียงนั้น กลับรีบเดินเข้าห้องไปหยิบวัตถุรูปทรงยาวที่ถูกห่อไว้ด้วยผ้า แล้วรีบรุดไปที่ประตูหน้าบ้าน ขณะที่กำลังจะเปิดลูกบิดประตูนั้น ก็เหมือนมีอะไรมารั้งไว้
ข้าหันไปดูแขนเสื้อข้างขวา เป็นเทวดาน้อยปีกสีเทานั่นเอง อาเบลกำลังดึงแขนเสื้อของข้าอยู่ “ได้โปรด...อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว” มือน้อยๆนั้นกำลังรั้งแขนเสื้อของข้าอย่างสุดกำลัง บนใบหน้าปรากฏรอยน้ำตาจางๆ

“ปล่อยข้าเถอะ ข้าต้องไปทำงาน”
“ไม่ปล่อยฮะ ขอร้องล่ะ ให้ผมไปด้วยนะ” ใบหน้านั้นเริ่มมีน้ำตาซึมออกมา

ข้าชักจะเริ่มปวดหัวกับเทวดาน้อยนี่ซะแล้ว แต่จะให้เทวดาไปดูงานของข้าคงเป็นไปไม่ได้
“ฟังนะอาเบล งานของข้า...เออ.... มันต้องพบปะมนุษย์และ เออ.... อื่นๆ มากหน้าหลายตา ให้เจ้าไปด้วยเห็นทีจะไม่เหมาะ”
“ไม่ๆๆๆๆๆ ยังไงก็ไม่เอา ขอร้องเถอะฮะ ผมไม่อยากอยู่คนเดียว”
“อาเบล !!” ข้าขึ้นเสียงเพราะชักหงุดหงิงขึ้นมาบ้าง

อาเบลก้มหน้าสำนึกผิด แต่ในขณะเดียวกันมือกลับกำแขนเสื้อแน่นขึ้น โดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย “ข้าไม่รู้หรอกนะว่าจู่ๆเป็นอะไรขึ้นมา แต่ยังไงๆก็ให้ไปไม่ได้” ข้าเขม่นตาใส่อาเบล เขามองกลับเข้ามาในนัยน์ตาของข้า ข้าก็มองเข้าไปในนัยน์ตาของเขา เวลานั้นเองที่ข้ารู้สึกได้ว่าเทวดาน้อยคนนี้กำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

ข้าวางของพิงกำแพงไว้ และใช้นิ้วชี้มือซ้ายลูบหัวอาเบล แล้วปลอบว่า
“เจ้ารอที่นี่เถอะ พอข้ากลับมาจะรับฟังเจ้าทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเหตุจำเป็นอะไรก็ตาม ขอแค่ครั้งนี้เถอะนะ”

มือของอาเบลค่อยๆคลายออก

“ขอบใจมาก”

ข้าคว้าของที่วางพิงไว้และรุดออกนอกบ้านโดยเร็ว ส่วนเป้าหมายนั้นคือ บ้านของฮันน่า

.
.
.
.
.
.
.

บ้านซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสีขาว แต่บัดนี้ถูกกร่อนด้วยกระแสแห่งกาลเวลาจนกลายเป็นสีเทา หลังคา ประตู และ หน้าต่างมีร่องรองการซ่อมแซมไม่ต่ำกว่า 10 ครั้ง แต่บ้านที่ไม่เหมือนบ้านแห่งนี้กลับรายล้อมไปด้วย สวนดอกไม้นานาพันธุ์หลากหลายสีสัน ดูราวกับเป็นกองทัพผู้ดูแลรอบปราสาท
“นั่นสินะบ้านของฮันน่า” ข้าค่อยๆ เดินขึ้นเนิน ซึ่งตอนนี้ถูกย้อมด้วยแสงอาทิตย์อัสดง กลายเป็นทุ่งสีเพลิง ฮันน่าเธออยู่ที่นั่นท่ามกลางมวลดอกไม้ กำลังลังง่วนกับการรดน้ำทุกๆต้นอย่างอ่อนโยน “สวัสดีครับ” ฮันน่าสะดุ้งเพราะไม่รู้สึกว่ามีคนอยู่ที่หน้าบ้าน เธอรีบวางบัวรดน้ำ ตบกระโปรงที่เลอะเทอะของเธอ และเดินมาหาข้า

“สวัสดีค่ะ ท่านนักบวช มีธุระอะไรหรือคะ ? อุตส่าห์มาเยี่ยมหนูถึงที่นี่”
“นิดหน่อยครับ ถ้าไม่รังเกียจเราเข้าไปคุยกันในบ้านได้ไหมครับ ?”
“อะ !! ค่ะ ได้แน่นอนค่ะ แหม... หนูนี่ช่างเสียมารยาทเสียจริง” ฮันน่าเดินไปเปิดประตูบ้าน
“เชิญค่ะ”

ทันทีที่เหยียบย่างเข้าบ้านข้ารู้สึกได้ทันที มีสิ่งชั่วร้ายสิ่งสู่อยู่ที่นี่ แต่จะเป็นสิ่งชั่วร้ายประเภทใดนั้นข้ายังไม่แน่ใจ ฮันน่าบอกให้ข้านั่งรอที่โต๊ะทานข้าว ซึ่งเป็นเพียงที่เดียวที่จะสามารถรับรองแขกได้ในบ้านหลังนี้ อาจจะดูใจร้ายไปหน่อยแต่ก็ต้องยอมรับว่าสภาพภายในดูเลวร้ายกว่าสภาพภายนอกบ้านเสียอีก เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆเลยอยู่ในบ้านหลังนี้ มีเพียงโต๊ะกับเก้าอี้เก่าๆเพียง 2 ตัว กับเตียงโทรมๆเล็กๆที่อยู่ตรงมุมห้อง และ ห้องครัวที่แม้ว่าข้าจะมองไม่ชัดเพราะมีผ้าบางๆกั้นอยู่ แต่ก็รู้ได้ทันทีเลยว่ามันเกือบจะว่างเปล่า
ฮันน่าเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมแก้วน้ำ “เชิญค่ะท่านนักบวช ขอโทษด้วยนะคะที่หนูคงต้อนรับท่านได้เพียงเท่านี้”
“เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว” ข้ายิ้มตอบรับ

ฮันน่านั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามข้า “แล้วท่านนักบวช มีธุระอะไรกับหนูคะ?” เธอถาม

“อ้อ..ข้าได้ยินว่าพ่อของเจ้าป่วย ข้าว่าบางทีข้าอาจจะช่วยได้เจ้าได้ไม่มากก็น้อย” ข้าขยับแว่นตาขึ้นเล็กน้อย

“ค่ะ... ขอบคุณมากค่ะ แต่พวกเราไม่มีของตอบแทน...ก็คงจะ.....”

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ใช่ว่าข้าจะรักษาได้ซักหน่อย” ข้าหัวเราะสร้างบรรยากาศ “และถึงข้าจะรักษาได้ ข้าก็จะขอเพียงแค่สิ่งตอบแทนที่เจ้าสามารถให้ได้นั่นแหละ”

น้ำตาเริ่มเออล้นออกมาจากดวงตาของเธอ “ขอบคุณมากค่ะท่านนักบวช” เธอเอามือเช็ดน้ำตา “คุณพ่อได้ยินไหมคะ ? ท่านนักบวชจะช่วยรักษาพ่อ” เธอหันหน้าไปที่เตียงอันว่างเปล่า
“เอ๋......” ฮันน่าแสดงสีน่าตกใจ “คุณพ่อหายไปไหนแล้ว ?” เธอลุกขึ้นและวิ่งไปที่เตียง แล้วมองหาบางสิ่งบางอย่างอย่างบ้าคลั่ง “ท่านนักบวช ท่านเห็นพ่อของข้ารึเปล่า ตะกี๊ยังอยู่บนเตียงเลยนี่นา” เธอหันมาถามข้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ปากของเธอสั่นและยกมือขึ้นมากัดเล็บ สายตาเลิกลั่ก ดูราวกับเป็นคนละคนที่ข้าพบหน้าบ้านโดยสิ้นเชิง

“ตั้งแต่เข้าบ้านมาข้าไม่เห็นใครเลยฮันน่า” “ไม่จริงค่ะ !!” เธอตะโกนโดยพลัน“ตอนหนูเข้ามาพร้อมท่านนักบวช พ่อยังอยู่บนเตียงอยู่เลย” เธอวิ่งวุ่นทั่วบ้านเพื่อค้นหาพ่อของเธอ พลางบ่นซ้ำไปซ้ำมาว่า “อยู่ไหนคะ คุณพ่ออยู่ไหน”

ในที่สุดก็รู้จนได้ว่าสิ่งชั่วร้ายอะไรที่อยู่ในบ้านนี้ ข้าดึงผ้าที่ห่อของที่เอามาออก..... นี่คือ เครื่องมือหากินของข้าเอง ไม้เท้าสูงขนาดเท่าตัวคน หัวของไม้เท้าทำจากผลึกแก้วสมัยโบราณที่มีอำนาจปราบสิ่งชั่วร้าย ข้ายืนขึ้นและกระแทกไม้เท้าลงกับพื้นเป็นการเรียกสติของเด็กสาว ซึ่งก็ได้ผล เธอหยุดวิ่งวุ่นและหันมามองที่ไม้เท้า

“ฮันน่า พ่อของเธอตายไปแล้วสินะ”

เด็กสาวส่ายหัว “ไม่ใช่.....”

“วิญญาณผู้ตาย ที่ยังวนเวียนอยู่ในโลกแห่งนี้เอ๋ย..... จงปรากฏตัวต่อหน้าข้าเดี๋ยวนี้” เสียงไม้เท้ากระแทกพื้นดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

เด็กสาวส่ายหัวเร็วขึ้นและแรงขึ้น “ไม่ใช่..... ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้ๆๆๆๆ”

“หากยังไม่ออกมาดีๆ ละก็ ข้าจะยิงด้วยอาคมที่ข้าถนัดละนะ” ข้าตะโกน แล้วเสียงหวีดร้องของเด็กสาวก็ดังขึ้น

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

------------------------

Links ตอนเก่าๆ

บทนำ

บทที่ 1 เทวัญ กับ ลูกแกะหลงทาง [Genesis Side] (ตอนต้น)

-----------------------